Ve Yalnızlık — Necati Sarıca

Ve yalnızlık çöl gecesinde vurgun yemiş balıklar kadar yalnızlık Ve yalnızlık akan zaman içinde bir an zamanı durduran yalnızlık Ve yalnızlık yağmurlu bir günde güneşi özlemek kadar yalnızlık Ve yalnızlık konuşmak istediğimizde çıkmayan sesimiz kadar yalnızlık Ve yalnızlık Yusuf boylu kuyularda bir cücenin rüyası kadar yalnızlık Ve yalnızlık parmaklarımın ucunda kırılan karınca kalpleri kadar yalnızlık Ve yalnızlık maskeleri çıkarayım desem gerçek yüzüm kadar yalnızlık Ve yalnızlık kırk yıl ya da yedi yıl bir menzile eremeden tutmayan uykular içinde hep yalnızlık rengi bir fular taktığım kadar yalnızlık Ve yalnızlık bitirdiğim yollar yanarken ayak izlerimden varamadığım yerlerden gelen esintiler içinde büyüyen bir yalnızlık Ve yalnızlık çobanlar gecenin saçlarını tararken kuzular uyanmasın diye ben parmaklarımı bir bir kırıyordum ve kırıldı diyene kadar kaldığım büyük bir yalnızlık içinde Ve yalnızlık dolaplarda sakladığım şiirler hıçkırıklarıyla yanarken gece ve gecenin örtüsünü kaldırmak için düştüğüm bir yalnızlık içinde Ve yalnızlık ıssız bir istasyonda bırakılmış sefer sayısı olmayan bir tren kadar yalnızlık Ve yalnızlık geceleri camlara vuran kim diye uyandığım uykudan sonraki yalnızlık Ve yalnızlık her sabah uyandığım yorgun bir ezan sesi ile yaşadığım kadar yalnızlık Ve yalnızlık ip üstünde yürüyen cambazın ayağı kayarken yaşadığı kadar yalnızlık Ve yalnızlık bir içimlik bile tütün olmadan sokakların kristali ve cehenneminde buz olan bir yalnızlık

Ve yalnızlık çöl gecesinde vurgun yemiş balıklar kadar yalnızlık Ve yalnızlık akan zaman içinde bir an zamanı durduran yalnızlık Ve yalnızlık yağmurlu bir günde güneşi özlemek kadar yalnızlık Ve yalnızlık konuşmak istediğimizde çıkmayan sesimiz kadar yalnızlık Ve yalnızlık Yusuf boylu kuyularda bir cücenin rüyası kadar yalnızlık Ve yalnızlık parmaklarımın ucunda kırılan karınca kalpleri kadar yalnızlık Ve yalnızlık maskeleri çıkarayım desem gerçek yüzüm kadar yalnızlık Ve yalnızlık kırk yıl ya da yedi yıl bir menzile eremeden tutmayan uykular içinde hep yalnızlık rengi bir fular taktığım kadar yalnızlık Ve yalnızlık bitirdiğim yollar yanarken ayak izlerimden varamadığım yerlerden gelen esintiler içinde büyüyen bir yalnızlık Ve yalnızlık çobanlar gecenin saçlarını tararken kuzular uyanmasın diye ben parmaklarımı bir bir kırıyordum ve kırıldı diyene kadar kaldığım büyük bir yalnızlık içinde Ve yalnızlık dolaplarda sakladığım şiirler hıçkırıklarıyla yanarken gece ve gecenin örtüsünü kaldırmak için düştüğüm bir yalnızlık içinde Ve yalnızlık ıssız bir istasyonda bırakılmış sefer sayısı olmayan bir tren kadar yalnızlık Ve yalnızlık geceleri camlara vuran kim diye uyandığım uykudan sonraki yalnızlık Ve yalnızlık her sabah uyandığım yorgun bir ezan sesi ile yaşadığım kadar yalnızlık Ve yalnızlık ip üstünde yürüyen cambazın ayağı kayarken yaşadığı kadar yalnızlık Ve yalnızlık bir içimlik bile tütün olmadan sokakların kristali ve cehenneminde buz olan bir yalnızlık img src https s3 eu west 1 amazonaws com dia kitadagitim ckeditor_assets pictures 53 content_1_original_original jpg alt height 15 width 15 font size 1 color white font img

Ve yalnızlık çöl gecesinde vurgun yemiş balıklar kadar yalnızlık Ve yalnızlık akan zaman içinde bir an zamanı durduran yalnızlık Ve yalnızlık yağmurlu bir günde güneşi özlemek kadar yalnızlık Ve yalnızlık konuşmak istediğimizde çıkmayan sesimiz kadar yalnızlık Ve yalnızlık Yusuf boylu kuyularda bir cücenin rüyası kadar yalnızlık Ve yalnızlık parmaklarımın ucunda kırılan karınca kalpleri kadar yalnızlık Ve yalnızlık maskeleri çıkarayım desem gerçek yüzüm kadar yalnızlık Ve yalnızlık kırk yıl ya da yedi yıl bir menzile eremeden tutmayan uykular içinde hep yalnızlık rengi bir fular taktığım kadar yalnızlık Ve yalnızlık bitirdiğim yollar yanarken ayak izlerimden varamadığım yerlerden gelen esintiler içinde büyüyen bir yalnızlık Ve yalnızlık çobanlar gecenin saçlarını tararken kuzular uyanmasın diye ben parmaklarımı bir bir kırıyordum ve kırıldı diyene kadar kaldığım büyük bir yalnızlık içinde Ve yalnızlık dolaplarda sakladığım şiirler hıçkırıklarıyla yanarken gece ve gecenin örtüsünü kaldırmak için düştüğüm bir yalnızlık içinde Ve yalnızlık ıssız bir istasyonda bırakılmış sefer sayısı olmayan bir tren kadar yalnızlık Ve yalnızlık geceleri camlara vuran kim diye uyandığım uykudan sonraki yalnızlık Ve yalnızlık her sabah uyandığım yorgun bir ezan sesi ile yaşadığım kadar yalnızlık Ve yalnızlık ip üstünde yürüyen cambazın ayağı kayarken yaşadığı kadar yalnızlık Ve yalnızlık bir içimlik bile tütün olmadan sokakların kristali ve cehenneminde buz olan bir yalnızlık

Ve yalnızlık çöl gecesinde vurgun yemiş balıklar kadar yalnızlık Ve yalnızlık akan zaman içinde bir an zamanı durduran yalnızlık Ve yalnızlık yağmurlu bir günde güneşi özlemek kadar yalnızlık Ve yalnızlık konuşmak istediğimizde çıkmayan sesimiz kadar yalnızlık Ve yalnızlık Yusuf boylu kuyularda bir cücenin rüyası kadar yalnızlık Ve yalnızlık parmaklarımın ucunda kırılan karınca kalpleri kadar yalnızlık Ve yalnızlık maskeleri çıkarayım desem gerçek yüzüm kadar yalnızlık Ve yalnızlık kırk yıl ya da yedi yıl bir menzile eremeden tutmayan uykular içinde hep yalnızlık rengi bir fular taktığım kadar yalnızlık Ve yalnızlık bitirdiğim yollar yanarken ayak izlerimden varamadığım yerlerden gelen esintiler içinde büyüyen bir yalnızlık Ve yalnızlık çobanlar gecenin saçlarını tararken kuzular uyanmasın diye ben parmaklarımı bir bir kırıyordum ve kırıldı diyene kadar kaldığım büyük bir yalnızlık içinde Ve yalnızlık dolaplarda sakladığım şiirler hıçkırıklarıyla yanarken gece ve gecenin örtüsünü kaldırmak için düştüğüm bir yalnızlık içinde Ve yalnızlık ıssız bir istasyonda bırakılmış sefer sayısı olmayan bir tren kadar yalnızlık Ve yalnızlık geceleri camlara vuran kim diye uyandığım uykudan sonraki yalnızlık Ve yalnızlık her sabah uyandığım yorgun bir ezan sesi ile yaşadığım kadar yalnızlık Ve yalnızlık ip üstünde yürüyen cambazın ayağı kayarken yaşadığı kadar yalnızlık Ve yalnızlık bir içimlik bile tütün olmadan sokakların kristali ve cehenneminde buz olan bir yalnızlık