Vedanın Kırk Öyküsü — Kolektif

İçi burkan yürek acıtan kelimeler vardır Gelip yerleşiverirler kalbin en sızlamaya hazır noktasına Ama ayrılığa dair olanlar hep başköşede Veda Neler neler anlatmaz ki tek başına bile Ayrılık hüzün acı gitmeler yalnızlık terk edilmişlik boşluk boğazda düğümlenen hıçkırık Bazen de bu iki hece koca bir hikâyeyi film şeridi gibi serer gözler önüne Her veda bahardır aslında İlkbahar ya da sonbahar bazen ardından dallar çiçeğe durur ısıtmaya başlar güneş bazen iliklerimize dek üşür yaprak dökeriz Ama biz koşu bittikten sonra da koşan atlarız diyen Üstad Sezai Karakoç duruşu yakışır bize en çok Bitenler olabilir gidenler ya da yitenler Bir dönüm noktası olur o zaman o vedalar Bitmek ya da el Baki ye tevekkül etmek arasında Küllerinden doğan Zümrüd ü Ankâ kuşu olmak yanıp küle dönmeye muhtaçtır çünkü