Verda — Gülay Karaoğlu

Yalnız kadın olmak zordu Acıları hissetmeden yeniden var olmaya Işığa ulaşmaya çalışmak Yeniden yaşamak zordu Her yeni yaşamda Yeni bir kadın olmak zordu Özgürce düşünen her bireyin sadece ve Sadece her şartta her durumda Sığınacağı tek liman Kendi Kanatlarının Altıydı Acılarımızı hedeflerimize gömdüğümüzde uçmak için sadece kendi kanatlarımıza ihtiyacımız vardı Yeter ki o kanatlar özgür olsun Dalgaların sesi hüzünle sanki Alpay ın Eylül de Gel şarkısını söylüyordu Döndü derin bir nefes aldı Hüzünlü Eylül gülümsemesiyle bu dünyadaki her yerin onun yaşayacağı ve üreteceği yaşamına anlam katacağı yer olduğunu bilerek daha emin adımlarla eve şu anki sığınağına doğru yürüdü Yarınsa yarındı İçindeki öngörüsü onu gideceği yere götürecekti Özgürlükleri içinde Tanıtım Bülteninden

Yalnız kadın olmak zordu Acıları hissetmeden yeniden var olmaya Işığa ulaşmaya çalışmak Yeniden yaşamak zordu Her yeni yaşamda Yeni bir kadın olmak zordu Özgürce düşünen her bireyin sadece ve Sadece her şartta her durumda Sığınacağı tek liman Kendi Kanatlarının Altıydı Acılarımızı hedeflerimize gömdüğümüzde uçmak için sadece kendi kanatlarımıza ihtiyacımız vardı Yeter ki o kanatlar özgür olsun Dalgaların sesi hüzünle sanki Alpay ın Eylül de Gel şarkısını söylüyordu Döndü derin bir nefes aldı Hüzünlü Eylül gülümsemesiyle bu dünyadaki her yerin onun yaşayacağı ve üreteceği yaşamına anlam katacağı yer olduğunu bilerek daha emin adımlarla eve şu anki sığınağına doğru yürüdü Yarınsa yarındı İçindeki öngörüsü onu gideceği yere götürecekti Özgürlükleri içinde

Verda ormanın karanlık yollarından kaçarak Lemurya Kampı sınırına ulaştığında gecenin karanlığından aydınlığa doğru dünya yüzünü çevirmişti Doğan kızıl günün puslu havasında köpeği Rafi Verda yı ormanın arka kapısında bekliyordu Koşarak kampın içindeki ilk villaya köpeğiyle beraber girip kapıyı sıkıca kapattığında soluk soluğa kalmıştı Denize doğru bakan geniş camlara koştu Perdenin arkasından onu takip eden kimse olup olmadığına baktı Odanın kapısını da sıkıca kilitleyerek tek kişilik yatağına uzandı Köpeği Rafi de yatağının yanma betonun üzerine sessizce ses çıkarmaması gerektiğini bilerek kıvrıldı Verda derin uykusunda köyden gelen konuşmaları evlerden gelen dedikoduları sesleri dinleyerek bir girdabın içine doğru yol almaya başladığında çocukluğuna çocukluğunun o masum günlerine gitti Kedi kız sıkıldığında girdiği masanın altından koşuşturun annesini kardeşlerini seyrederken elinde ışık saçan sopasıyla uzun saçlı beyazlar içerisinde bir melek belirdi Annesi ona gülümseyerek Kızım uyan bu zorlukları da aşacaksın tekâmül yolculuğunun sonundasın güçlü ol Ben hep yanındayım Sonunda kazanacaksın diyorduKöydeki sesler yavaş yavaş aydınlanan günle beraber kaybolurken o biliyordu ki yedi senedir karanlıkta bırakıldığı bu ormanda susuz ve karanlıkta geçen günler kalbindeki ışığın gücüyle aydınlığa dönüşecekti Umutlar bitmediği sürece yaşam onu istediği hedeflere içindeki vicdanıyla birlikte sürükleyecek sabırla tekâmüle erecekti

Verda ormanın karanlık yollarından kaçarak Lemurya Kampı sınırına ulaştığında gecenin karanlığından aydınlığa doğru dünya yüzünü çevirmişti Doğan kızıl günün puslu havasında köpeği Rafi Verda yı ormanın arka kapısında bekliyordu Koşarak kampın içindeki ilk villaya köpeğiyle beraber girip kapıyı sıkıca kapattığında soluk soluğa kalmıştı Denize doğru bakan geniş camlara koştu Perdenin arkasından onu takip eden kimse olup olmadığına baktı Odanın kapısını da sıkıca kilitleyerek tek kişilik yatağına uzandı Köpeği Rafi de yatağının yanma betonun üzerine sessizce ses çıkarmaması gerektiğini bilerek kıvrıldı Verda derin uykusunda köyden gelen konuşmaları evlerden gelen dedikoduları sesleri dinleyerek bir girdabın içine doğru yol almaya başladığında çocukluğuna çocukluğunun o masum günlerine gitti Kedi kız sıkıldığında girdiği masanın altından koşuşturun annesini kardeşlerini seyrederken elinde ışık saçan sopasıyla uzun saçlı beyazlar içerisinde bir melek belirdi Annesi ona gülümseyerek Kızım uyan bu zorlukları da aşacaksın tekâmül yolculuğunun sonundasın güçlü ol Ben hep yanındayım Sonunda kazanacaksın diyorduKöydeki sesler yavaş yavaş aydınlanan günle beraber kaybolurken o biliyordu ki yedi senedir karanlıkta bırakıldığı bu ormanda susuz ve karanlıkta geçen günler kalbindeki ışığın gücüyle aydınlığa dönüşecekti Umutlar bitmediği sürece yaşam onu istediği hedeflere içindeki vicdanıyla birlikte sürükleyecek sabırla tekâmüle erecekti