Yağmurkuşu — Veysel Öztekin

İki olasılığız biz hiç olmayışlarda İki dilsizliğiz cümle cümle yalnızlıklar içre İki yoksulluğuz çocuk bedenlerde eskiyen fukara kılıklarda Sabreden dervişleriz bir cebimizde dünya gürül gürül İntiharın buzdan eli bir cebimizde Akacak kanlarız durmayan damarlarda Sen mi yoksun ben mi bilmem ama sevgilim seninle biz İki hıçkırığız annesiz ağlayışlarda Kendimden başka anlatacak şeyim yok maalesef Ama şiirin doğduğu hareket ettiği uzaklaştığı ve sonunda yine dönüp vardığı yer burası yani insanın kendisi değil midir