Yakı — Mehmet Aycı

sen akşam gelince yüzyıllık ağrıları atıyorum omzumdan tafrasını tarihin günün ağırlığını yüzünün ince narin yağmurları alıyor veremli yanlarımı ince derin sızılarımı öylece kurtuluyor ruhum kabuklarından senin gülümseyişin şairin kaçmak için tutunduğu tek zindan

bunlar yazmak kitapta tahta silahım vardı ah ne güzel oyuncak bilmezdi kimsecikler ateşten ve baruttan korktuğumu usulca şeytandan korkar gibi kömürlük cadılarından kuyu analarından karanlıkta geçilen mezarlık kenarından kırk haramiden ya da birazda ondan sarıldım tahta oyuncağıma büyüdüm işe yaradı silahım namlusu toprak saksıda bir çocukluk anısı sanki dünyayı sarıyor odamdaki sarmaşık o yeşermez ağaçın minicik kabzasında bu yazmıyor kitapta