Yalnız Adamın Hayalleri — Jean Jacques Rousseau

Karlı bir kış günüydü Yağan kardan üşümüş küçük kırlangıç yalnız yaşa yan bir adamın evinin penceresinin dışına gelip gagasıyla camı tıklatmış adeta adamın onun içeri girmesine müsade etmesini istemiş Yalnız adam bu isteği görmüş olmaz alamam git başımdan der gibi kuşu kovalamış sonra da kendi kendine söylenmiş Hıh camı tıklatmakla kendisini içeri alacağımı mı sanıyor acaba Gecenin ilerleyen saatlerinde canı sıkılmış rüzgar ve soğuk arttıkça yalnız adamı daha başka düşünceler sarmış kırlangıcın arkadaşlığını geri tepmekten biraz pişmanlık duymuş Keşke kuşu içeri alsaydım Ona biraz yiyecek verirdim Minik kuş oradan oraya uçar neşeli sesler çıkartır cıvıldar yalnızlığımı paylaşırdı demiş Ertesi sabah ilk işi pencereyi açıp etrafına bakınmış adam belki kırlangıç oralarda bir yerlerde olabilir diye düşünmüş Ama görememiş zavallı kırlangıcı Uzun kış geçmiş yine yaz gelmiş Etrafta kırlangıçlar cıvıldayarak uçmaya başlayınca yalnız adam heyecanla camını sonuna kadar açıp kuşu beklemiş Ama hiç gelen olmamış Onun hevesle havada uçan kırlangıçlara baktığını gören komşusu hikâyeyi öğrenince hafif buruk bir sesle Sevgili komşum anlaşılan sen kırlangıçların altı aylık ömürleri olduğunu bilmiyordun demiş Bunu işiten yalnız adam çok üzülmüş ama üzülmek içinde artık geç kaldığını anlamış