Yalnızlığımı Sustum — Canan Şahin

Kolay değildi bu kelimeleri hissetmek İçimi kanatarak çıktı çoğu şiirim Akmadan duygular bir kâğıtta yan yana getirmeden kelimeleriUyku tutmadı bazı geceler Ağlarken kalemimden döküldü gözyaşlarım Sadece göz değil kalemim ve hattaRuhum ağladı çoğu zaman Düşe kalka öğrendim yalnızlığımın en iyi arkadaşım olduğunu Bazen bir bakış bazen tek bir kelimeniz yetti pencerelerimi kapatmaya Kendi ışığıyla gördü ruhum dünyayı Gerektiğinde patikalar yarattı kendi açtı gideceği yolu Dinler gibi yaptı ama sizi hiç dinlemedi Başkasına sağır olacak kadar kendi çığlıkları vardı Çok bedel ödendi bu yalnızlığa kavuşmak için Varılacak bir noktam yok artık benim Aslolan tek varlık Bu Bedelli Yalnızlık

Kolay değildi bu kelimeleri hissetmek İçimi kanatarak çıktı çoğu şiirim Akmadan duygular bir kâğıtta yan yana getirmeden kelimeleri Uyku tutmadı bazı geceler Ağlarken kalemimden döküldü gözyaşlarım Sadece göz değil kalemim ve hatta Ruhum ağladı çoğu zaman Düşe kalka öğrendim yalnızlığımın en iyi arkadaşım olduğunu Bazen bir bakış bazen tek bir kelimeniz yetti pencerelerimi kapatmaya Kendi ışığıyla gördü ruhum dünyayı Gerektiğinde patikalar yarattı kendi açtı gideceği yolu Dinler gibi yaptı ama sizi hiç dinlemedi Başkasına sağır olacak kadar kendi çığlıkları vardı Çok bedel ödendi bu yalnızlığa kavuşmak için Varılacak bir noktam yok artık benim Aslolan tek varlık Bu Bedelli Yalnızlık

Kolay değildi bu kelimeleri hissetmek İçimi kanatarak çıktı çoğu şiirim Akmadan duygular bir kâğıtta yan yana getirmeden kelimeleri Uyku tutmadı bazı geceler Ağlarken kalemimden döküldü gözyaşlarım Sadece göz değil kalemim ve hatta Ruhum ağladı çoğu zaman Düşe kalka öğrendim yalnızlığımın en iyi arkadaşım olduğunu Bazen bir bakış bazen tek bir kelimeniz yetti pencerelerimi kapatmaya Kendi ışığıyla gördü ruhum dünyayı Gerektiğinde patikalar yarattı kendi açtı gideceği yolu Dinler gibi yaptı ama sizi hiç dinlemedi Başkasına sağır olacak kadar kendi çığlıkları vardı Çok bedel ödendi bu yalnızlığa kavuşmak için Varılacak bir noktam yok artık benim Aslolan tek varlık Bu Bedelli Yalnızlık

Kolay değildi bu kelimeleri hissetmek İçimi kanatarak çıktı çoğu şiirim Akmadan duygular bir kâğıtta yan yana getirmeden kelimeleri Uyku tutmadı bazı geceler Ağlarken kalemimden döküldü gözyaşlarım Sadece göz değil kalemim ve hatta Ruhum ağladı çoğu zaman Düşe kalka öğrendim yalnızlığımın en iyi arkadaşım olduğunu Bazen bir bakış bazen tek bir kelimeniz yetti pencerelerimi kapatmaya Kendi ışığıyla gördü ruhum dünyayı Gerektiğinde patikalar yarattı kendi açtı gideceği yolu Dinler gibi yaptı ama sizi hiç dinlemedi Başkasına sağır olacak kadar kendi çığlıkları vardı Çok bedel ödendi bu yalnızlığa kavuşmak için Varılacak bir noktam yok artık benim Aslolan tek varlık Bu Bedelli Yalnızlık