YAPILAŞMACI İTTİFAK TEORİSİ Türkiye İsrail Durumsal İttifakının Analizi — Eyyub Kandemir

Uluslararası toplumun sosyal yapısı devletleri stratejik seviyede statükocu veya revizyonist olmak üzere iki kimlik inşasında koşullandırabilmektedir Ayrıca söz konusu sosyal yapı devletlerin çıkarlarını da kimlikler üzerinden kurabilmektedir Devletlerin gücü ise başkalarının davranışlarını belirleme kapasitesi anlamında işlevsel bir güç olarak hâkimiyeti ifade ettiğinde yine toplumsal kimlikler ile alakalı iken sadece sahip olunan materyal kapasite olarak ise toplumsal kimliklerden soyutlanabilir Bu çerçevede devletlerden bazıları kimliklerini yeniden üretim sürecinde ortak bilgi ile müzakere sorgulama davranışları neticesinde yeniden inşa ederken revizyonist bir kimliğin ortaya çıkması söz konusu olabilmektedir Bu durumda uluslararası sistemin güç dengesinde köklü değişim dinamikleri meydana gelmektedir Bu yapısal değişim anlarında devletlerin yine yapı tarafından kimlikleri üzerinden kurulan çıkarlarını mevcut güçleri üzerinden sürdürmeleri tehlikeye düşmektedir Giddens ın kritik konumlar olarak ifade ettiği tehdidin çatışma savaş riskine eriştiği bu durumlarda devletler arasında stratejik kimlikleriyle illa paralel olmasına gerek olmaksızın ittifak anlaşmaları gerçekleşebilir Bu antlaşmalar belirli koşullarda ortaya çıkan kritik konumlar ile ilgili olduğundan konumun şartları süresince devletler tarafından yeniden üretileceğinden durumsal ittifaklar olarak adlandırılabilir Bir ittifak sistemi içerisinde tehdit algısının zaman ve mekâna yayılma sürecine bağlı olarak statükocu devletler arasında süreç içerisinde paylaşılan uzlaşılan oluşturulan ortak normların ortak bilginin yoğunluğuyla özellikle statükocu güçler arasında özdeşleşme seviyesine göre kolektif kimlik inşa edilebildiği taktirde bölgesel yapıları dönüştürme kapasitesi olan stratejik ittifaklar ortaya çıkabilmektedir Revizyonist güçler arasında stratejik ittifaklar ın çıkma ihtimalinin bu güçlerin mevcut yapı olan kültürü ne yönde nasıl ve ne miktarda ne kadar değiştirme taleplerinin farklılaşma olasılığı yüksek olduğundan düşük olduğu değerlendirilmektedir Revizyonist ve statükocu güçler arasında bir kritik konumda ortaya çıkan durumsal ittifak ın ise stratejik bir ittifaka dönüşmesi mevcut yapı olan kültüre temel temele zıt olan farklı perspektifleri nedeniyle mümkün olamayacaktır

Uluslararası toplumun sosyal yapısı devletleri stratejik seviyede statükocu veya revizyonist olmak üzere iki kimlik inşasında koşullandırabilmektedir Ayrıca söz konusu sosyal yapı devletlerin çıkarlarını da kimlikler üzerinden kurabilmektedir Devletlerin gücü ise başkalarının davranışlarını belirleme kapasitesi anlamında işlevsel bir güç olarak hâkimiyeti ifade ettiğinde yine toplumsal kimlikler ile alakalı iken sadece sahip olunan materyal kapasite olarak ise toplumsal kimliklerden soyutlanabilir Bu çerçevede devletlerden bazıları kimliklerini yeniden üretim sürecinde ortak bilgi ile müzakere sorgulama davranışları neticesinde yeniden inşa ederken revizyonist bir kimliğin ortaya çıkması söz konusu olabilmektedir Bu durumda uluslararası sistemin güç dengesinde köklü değişim dinamikleri meydana gelmektedir Bu yapısal değişim anlarında devletlerin yine yapı tarafından kimlikleri üzerinden kurulan çıkarlarını mevcut güçleri üzerinden sürdürmeleri tehlikeye düşmektedir Giddens ın kritik konumlar olarak ifade ettiği tehdidin çatışma savaş riskine eriştiği bu durumlarda devletler arasında stratejik kimlikleriyle illa paralel olmasına gerek olmaksızın ittifak anlaşmaları gerçekleşebilir Bu antlaşmalar belirli koşullarda ortaya çıkan kritik konumlar ile ilgili olduğundan konumun şartları süresince devletler tarafından yeniden üretileceğinden durumsal ittifaklar olarak adlandırılabilir Bir ittifak sistemi içerisinde tehdit algısının zaman ve mekâna yayılma sürecine bağlı olarak statükocu devletler arasında süreç içerisinde paylaşılan uzlaşılan oluşturulan ortak normların ortak bilginin yoğunluğuyla özellikle statükocu güçler arasında özdeşleşme seviyesine göre kolektif kimlik inşa edilebildiği taktirde bölgesel yapıları dönüştürme kapasitesi olan stratejik ittifaklar ortaya çıkabilmektedir Revizyonist güçler arasında stratejik ittifaklar ın çıkma ihtimalinin bu güçlerin mevcut yapı olan kültürü ne yönde nasıl ve ne miktarda ne kadar değiştirme taleplerinin farklılaşma olasılığı yüksek olduğundan düşük olduğu değerlendirilmektedir Revizyonist ve statükocu güçler arasında bir kritik konumda ortaya çıkan durumsal ittifak ın ise stratejik bir ittifaka dönüşmesi mevcut yapı olan kültüre temel temele zıt olan farklı perspektifleri nedeniyle mümkün olamayacaktır

Uluslararası toplumun sosyal yapısı devletleri stratejik seviyede statükocu veya revizyonist olmak üzere iki kimlik inşasında koşullandırabilmektedir Ayrıca söz konusu sosyal yapı devletlerin çıkarlarını da kimlikler üzerinden kurabilmektedir Devletlerin gücü ise başkalarının davranışlarını belirleme kapasitesi anlamında işlevsel bir güç olarak hâkimiyeti ifade ettiğinde yine toplumsal kimlikler ile alakalı iken sadece sahip olunan materyal kapasite olarak ise toplumsal kimliklerden soyutlanabilir Bu çerçevede devletlerden bazıları kimliklerini yeniden üretim sürecinde ortak bilgi ile müzakere sorgulama davranışları neticesinde yeniden inşa ederken revizyonist bir kimliğin ortaya çıkması söz konusu olabilmektedir Bu durumda uluslararası sistemin güç dengesinde köklü değişim dinamikleri meydana gelmektedir Bu yapısal değişim anlarında devletlerin yine yapı tarafından kimlikleri üzerinden kurulan çıkarlarını mevcut güçleri üzerinden sürdürmeleri tehlikeye düşmektedir Giddens ın kritik konumlar olarak ifade ettiği tehdidin çatışma savaş riskine eriştiği bu durumlarda devletler arasında stratejik kimlikleriyle illa paralel olmasına gerek olmaksızın ittifak anlaşmaları gerçekleşebilir Bu antlaşmalar belirli koşullarda ortaya çıkan kritik konumlar ile ilgili olduğundan konumun şartları süresince devletler tarafından yeniden üretileceğinden durumsal ittifaklar olarak adlandırılabilir Bir ittifak sistemi içerisinde tehdit algısının zaman ve mekâna yayılma sürecine bağlı olarak statükocu devletler arasında süreç içerisinde paylaşılan uzlaşılan oluşturulan ortak normların ortak bilginin yoğunluğuyla özellikle statükocu güçler arasında özdeşleşme seviyesine göre kolektif kimlik inşa edilebildiği taktirde bölgesel yapıları dönüştürme kapasitesi olan stratejik ittifaklar ortaya çıkabilmektedir Revizyonist güçler arasında stratejik ittifaklar ın çıkma ihtimalinin bu güçlerin mevcut yapı olan kültürü ne yönde nasıl ve ne miktarda ne kadar değiştirme taleplerinin farklılaşma olasılığı yüksek olduğundan düşük olduğu değerlendirilmektedir Revizyonist ve statükocu güçler arasında bir kritik konumda ortaya çıkan durumsal ittifak ın ise stratejik bir ittifaka dönüşmesi mevcut yapı olan kültüre temel temele zıt olan farklı perspektifleri nedeniyle mümkün olamayacaktır

Eyyub Kandemir tarafından kaleme alınan Yapılaşmacı İttifak Teorisi Nobel Bilimsel Eserler eseri olarak okurlarla buluşuyor Yapılaşmacı İttifak Teorisi Eyyub Kandemir Kitap Özeti Uluslararası toplumun sosyal yapısı devletleri stratejik seviyede statükocu veya revizyonist olmak üzere iki kimlik inşasında koşullandırabilmektedir Ayrıca söz konusu sosyal yapı devletlerin çıkarlarını da kimlikler üzerinden kurabilmektedir Devletlerin gücü ise başkalarının davranışlarını belirleme kapasitesi anlamında işlevsel bir güç olarak hâkimiyeti ifade ettiğinde yine toplumsal kimlikler ile alakalı iken sadece sahip olunan materyal kapasite olarak ise toplumsal kimliklerden soyutlanabilir Bu çerçevede devletlerden bazıları kimliklerini yeniden üretim sürecinde ortak bilgi ile müzakere sorgulama davranışları neticesinde yeniden inşa ederken revizyonist bir kimliğin ortaya çıkması söz konusu olabilmektedir Bu durumda uluslararası sistemin güç dengesinde köklü değişim dinamikleri meydana gelmektedir Bu yapısal değişim anlarında devletlerin yine yapı tarafından kimlikleri üzerinden kurulan çıkarlarını mevcut güçleri üzerinden sürdürmeleri tehlikeye düşmektedir Giddensın kritik konumlar olarak ifade ettiği tehdidin çatışma savaş riskine eriştiği bu durumlarda devletler arasında stratejik kimlikleriyle illa paralel olmasına gerek olmaksızın ittifak anlaşmaları gerçekleşebilir Bu antlaşmalar belirli koşullarda ortaya çıkan kritik konumlar ile ilgili olduğundan konumun şartları süresince devletler tarafından yeniden üretileceğinden durumsal ittifaklar olarak adlandırılabilir Bir ittifak sistemi içerisinde tehdit algısının zaman ve mekâna yayılma sürecine bağlı olarak statükocu devletler arasında süreç içerisinde paylaşılan uzlaşılan oluşturulan ortak normların ortak bilginin yoğunluğuyla özellikle statükocu güçler arasında özdeşleşme seviyesine göre kolektif kimlik inşa edilebildiği taktirde bölgesel yapıları dönüştürme kapasitesi olan stratejik ittifaklar ortaya çıkabilmektedir Revizyonist güçler arasında stratejik ittifaklar ın çıkma ihtimalinin bu güçlerin mevcut yapı olan kültürü ne yönde nasıl ve ne miktarda ne kadar değiştirme taleplerinin farklılaşma olasılığı yüksek olduğundan düşük olduğu değerlendirilmektedir Revizyonist ve statükocu güçler arasında bir kritik konumda ortaya çıkan durumsal ittifak ın ise stratejik bir ittifaka dönüşmesi mevcut yapı olan kültüre temel temele zıt olan farklı perspektifleri nedeniyle mümkün olamayacaktır Yayınevi Nobel Bilimsel Eserler Yazar Eyyub Kandemir Sayfa 190 Sayfa Kağıt 1 Hamur Boyut 16 00x24 00 cm Basım Yılı Mayıs 2025 Barkod 9786253761462 Kategori Uluslararası İlişkiler Dış Politika

Uluslararası toplumun sosyal yapısı devletleri stratejik seviyede statükocu veya revizyonist olmak üzere iki kimlik inşasında koşullandırabilmektedir Ayrıca söz konusu sosyal yapı devletlerin çıkarlarını da kimlikler üzerinden kurabilmektedir Devletlerin gücü ise başkalarının davranışlarını belirleme kapasitesi anlamında işlevsel bir güç olarak hâkimiyeti ifade ettiğinde yine toplumsal kimlikler ile alakalı iken sadece sahip olunan materyal kapasite olarak ise toplumsal kimliklerden soyutlanabilir Bu çerçevede devletlerden bazıları kimliklerini yeniden üretim sürecinde ortak bilgi ile müzakere sorgulama davranışları neticesinde yeniden inşa ederken revizyonist bir kimliğin ortaya çıkması söz konusu olabilmektedir Bu durumda uluslararası sistemin güç dengesinde köklü değişim dinamikleri meydana gelmektedir Bu yapısal değişim anlarında devletlerin yine yapı tarafından kimlikleri üzerinden kurulan çıkarlarını mevcut güçleri üzerinden sürdürmeleri tehlikeye düşmektedir Giddens ın kritik konumlar olarak ifade ettiği tehdidin çatışma savaş riskine eriştiği bu durumlarda devletler arasında stratejik kimlikleriyle illa paralel olmasına gerek olmaksızın ittifak anlaşmaları gerçekleşebilir Bu antlaşmalar belirli koşullarda ortaya çıkan kritik konumlar ile ilgili olduğundan konumun şartları süresince devletler tarafından yeniden üretileceğinden durumsal ittifaklar olarak adlandırılabilir Bir ittifak sistemi içerisinde tehdit algısının zaman ve mekâna yayılma sürecine bağlı olarak statükocu devletler arasında süreç içerisinde paylaşılan uzlaşılan oluşturulan ortak normların ortak bilginin yoğunluğuyla özellikle statükocu güçler arasında özdeşleşme seviyesine göre kolektif kimlik inşa edilebildiği taktirde bölgesel yapıları dönüştürme kapasitesi olan stratejik ittifaklar ortaya çıkabilmektedir Revizyonist güçler arasında stratejik ittifaklar ın çıkma ihtimalinin bu güçlerin mevcut yapı olan kültürü ne yönde nasıl ve ne miktarda ne kadar değiştirme taleplerinin farklılaşma olasılığı yüksek olduğundan düşük olduğu değerlendirilmektedir Revizyonist ve statükocu güçler arasında bir kritik konumda ortaya çıkan durumsal ittifak ın ise stratejik bir ittifaka dönüşmesi mevcut yapı olan kültüre temel temele zıt olan farklı perspektifleri nedeniyle mümkün olamayacaktır