Yapraklar Da Bazen Ölmek İster — Zeynep Rana Aktaş

Uykuda bile tetikte Geceden bir şey eksilmesin diye nöbettesinKimseye ait değilken de saçlarına sinmişKokusu geç kalmışlığın Hapsolmuşsun içineApaçık havada daracık bi rüyanın Bazen insan kendi gölgesini bile tanımaz olur Zaman ağır çekimde akar bir bakış bir nefes bir kelime her şey yarım kalır Belki de sadece hatırlamanın ağırlığıdır bu ve insan bazen sırf o ağırlıkla var olmaya çalışır bir yerlerde hâlâ çalan ama kimsenin duymadığı bir şarkının son notasına tutunur Ne anlatabilir tam ne de kaybolabilir sessizliğinde Ama insan her şeye rağmen beklemeye devam eder bir rüzgârın yön değiştirmesini bir cümlenin içimizi kavrayışını bir sesin bizde yankı bulmasını Yalnızca kalır anılarda tıpkı modern dünyanın bize vaat ettiği diğer her şey gibi biraz eksik biraz fazla

Uykuda bile tetikte Geceden bir şey eksilmesin diye nöbettesin Kimseye ait değilken de saçlarına sinmiş Kokusu geç kalmışlığın Hapsolmuşsun içine Apaçık havada daracık bi rüyanın Bazen insan kendi gölgesini bile tanımaz olur Zaman ağır çekimde akar bir bakış bir nefes bir kelime her şey yarım kalır Belki de sadece hatırlamanın ağırlığıdır bu ve insan bazen sırf o ağırlıkla var olmaya çalışır bir yerlerde hâlâ çalan ama kimsenin duymadığı bir şarkının son notasına tutunur Ne anlatabilir tam ne de kaybolabilir sessizliğinde Ama insan her şeye rağmen beklemeye devam eder bir rüzgârın yön değiştirmesini bir cümlenin içimizi kavrayışını bir sesin bizde yankı bulmasını Yalnızca kalır anılarda tıpkı modern dünyanın bize vaat ettiği diğer her şey gibi biraz eksik biraz fazla