Yara — Cafer Solgun

Yıllar sonra Dersim de idim içeri den çıkanin çıkınca ilk ne yaptığı merak edilir Ben toprağa bastim Cezaevinin köhne kapılarından bir bir çıktıktan sonra cezaevinin dış kapısı önünde beni bekleyen arkadaş ve yakınlarımın gardi yan ve askerlerin şaşkın bakışları altında cezaevinin dış bahçesindeki toprak bölgeye yöneldim Toprağın üzerinde dakikalarca durdum öylece Yıllarca demirden ve betondan kafesler içinde gri bir dünyada yaşarken yağmurun uzak tan getirdiği toprak kokusunu saygı ve minnet duygusuyla dolduruyordum içime 0 toprak kokusu ve yüksek duvarların üzerinde beliren gökkuşağının renkleri bir Hayat devam ediyor duygusu uyandırırdı bende Toprak mahpus yılların boyunca hep artan bir özlem olarak büyüdü içimde Yıllar sonra Dersim de idim işte ve o zaman adını koydum bu özlemin toprak Dersim demekti benim için Yıllar sonra Dersin de idim işte Dersim e yıllar sonra ilk geldiğimde bana eşlik eden duygu Bugünleri görmek de varmış idi Bu cümle takılıp kalmıştı dilime Hayatın başka ve en uç boyutlarında adalet ve özgürlük değerleri için belirsiz geleceklerin üzerine üzerine yürürken ayrımına varmıştım bunun ve bir de uzun mahpusluk yıllarında yaşamak bir sabir sınavi demek iken Dersim memleketim olmaktan ibaret bir yer değildi benim için Sadece atalarımın yurdu demek değildi Doğasıyla dünyanın en güzel köşelerinden biri de değildi sadece 38 de değildi ölülerimiz sürgünlerimiz subay ailelerine beslene veri lenlerimiz Suskunluğumuz hasretimiz acımız sevincimiz de değil Dersim bir tutsak ve suskun sevdaydı kendisini anla tan her şeyi taşırken yorgun omuzlarında Yıllar sonra idi ve Dersim yeni bir kavilleşmenin adı olmuş tu yoluma Bugünleri görmek de varmış dedirten Bugünle ri görmek de varmış daha da göreceklerimizden yaşayacakla rimizdan başka Bir kendi olmak çabasının mukeddaratı ile yüzleşirken Cafer Solgun