Yeraltındakiler — Emrah Bodur

Yer altında zincirlerle birbirlerine bağlı uyandılar hafızasız ölü ve çıplak çalıştırıldılar Ta ki içlerinden zincirleri nasıl koparacağını bilen özgür bir ruh çıkana kadar Sen öldün Ben mi Ölmüşüm Nerede Toprak diye sıkışık bir yer varmış orada Bu ağzımdaki ve kulaklarımdaki tortular Şimdi anlıyorum bu karanlık Ölmüşüm Bundanmış göğsümdeki ıslak ağırlık Kıpırdayamıyorum Ama duyabiliyorum girintili boşluklarda oluşan sesleri İşte bu sesler ve bunun gibiler beni seni onu bunu oluşturuyor Ne yapıp edip susmuyor bu sesler Ölü hiç konuşur mu Düşünceler savruk olunca yönsüz bir rastlantısallığa bırakıyor kendini Hâlbuki daha yeni başlamıştık biraz çabuk savrulmadık mı Büyük patlama böyleymiş dediler bana gürültüyle Ses ve sesler Sessizliğe alan bırakmıyorlar Ama yine de kazanan hep o sessizlik Alıştığımız bilimkurgu romanlarının dışında arayışın dostluğun aşkın özgürlüğün ve bir içe dönüşün karanlık hikâyesi