Yerçekimsiz Ayak İzleri — Sumru Şengül

Vazgeçildiğim kadar kötüyüm bir başına bırakıldığım kadar karanlık hırpalandığım kadar öfkeli ve incitildiğim kadar acımasız Suçlu değilim Masum Hiç değilim Bir yanım Hak etmiyorsun diyor güzellikleri bir yanım hayattan alacaklı Saatler devrederken kendini bir sonraya içimde büyümeyi bırakıyor çiçekler Kuşlar susuyor Çocuklar küsüyor Devirdim ayaklarımın altındaki sehpayı tutundum boynumdaki ipe ve inanmazsınız bilirim inanmazsınız çünkü eksiktir inancınız bundan zerre kadar keyif almadım Şimdi köşemden izleyeceğim ardı ardına yıkılan sütunları Dindi fırtına Yüzüme çarpa çarpa durdu o yağmur da Bundan sonrası hüzünlü toprak kokusu ancak Ah biliyorum üzerime üzerime sürdüğünüz atlar hiç yabancı değildi Hiçbiri yabancı değil En yakınımda yelelerini okşadığım da oradaydı en uzağımda henüz alnına dokunmadıklarım da Ama atlar konuşmaz değil mi Ne bir şehir yıkılırken insanın başına ne emek onca güzelliğiyle yok olurken ne iyi niyet kendini çekerken ipe ne de rengârenk bir inanç solmadan kururken Atlar konuşmaz Ve sonunda bir gün içinden dörtnala geçen atların nasıl da uzakta kaldığına şaşar insan İnsan olanın içinden bir söz yükselir bazen hayata bağından bile kuvvetlidir bazen söz durdurulamaz Güzel bir şey görmeyin bundan sonra bilirim bırakmazsınız iliğini kurutmadan

Vazgeçildiğim kadar kötüyüm bir başına bırakıldığım kadar karanlık hırpalandığım kadar öfkeli ve incitildiğim kadar acımasız Suçlu değilim Masum Hiç değilim Bir yanım Hak etmiyorsun diyor güzellikleri bir yanım hayattan alacaklı Saatler devrederken kendini bir sonraya içimde büyümeyi bırakıyor çiçekler Kuşlar susuyor Çocuklar küsüyor Devirdim ayaklarımın altındaki sehpayı tutundum boynumdaki ipe ve inanmazsınız bilirim inanmazsınız çünkü eksiktir inancınız bundan zerre kadar keyif almadım Şimdi köşemden izleyeceğim ardı ardına yıkılan sütunları Dindi fırtına Yüzüme çarpa çarpa durdu o yağmur da Bundan sonrası hüzünlü toprak kokusu ancak Ah biliyorum üzerime üzerime sürdüğünüz atlar hiç yabancı değildi Hiçbiri yabancı değil En yakınımda yelelerini okşadığım da oradaydı en uzağımda henüz alnına dokunmadıklarım da Ama atlar konuşmaz değil mi Ne bir şehir yıkılırken insanın başına ne emek onca güzelliğiyle yok olurken ne iyi niyet kendini çekerken ipe ne de rengârenk bir inanç solmadan kururken Atlar konuşmaz Ve sonunda bir gün içinden dörtnala geçen atların nasıl da uzakta kaldığına şaşar insan İnsan olanın içinden bir söz yükselir bazen hayata bağından bile kuvvetlidir bazen söz durdurulamaz Güzel bir şey görmeyin bundan sonra bilirim bırakmazsınız iliğini kurutmadan

Vazgeçildiğim kadar kötüyüm bir başına bırakıldığım kadar karanlık hırpalandığım kadar öfkeli ve incitildiğim kadar acımasız Suçlu değilim Masum Hiç değilim Bir yanım Hak etmiyorsun diyor güzellikleri bir yanım hayattan alacaklı Saatler devrederken kendini bir sonraya içimde büyümeyi bırakıyor çiçekler Kuşlar susuyor Çocuklar küsüyor Devirdim ayaklarımın altındaki sehpayı tutundum boynumdaki ipe ve inanmazsınız bilirim inanmazsınız çünkü eksiktir inancınız bundan zerre kadar keyif almadım Şimdi köşemden izleyeceğim ardı ardına yıkılan sütunları Dindi fırtına Yüzüme çarpa çarpa durdu o yağmur da Bundan sonrası hüzünlü toprak kokusu ancak Ah biliyorum üzerime üzerime sürdüğünüz atlar hiç yabancı değildi Hiçbiri yabancı değil En yakınımda yelelerini okşadığım da oradaydı en uzağımda henüz alnına dokunmadıklarım da Ama atlar konuşmaz değil mi Ne bir şehir yıkılırken insanın başına ne emek onca güzelliğiyle yok olurken ne iyi niyet kendini çekerken ipe ne de rengârenk bir inanç solmadan kururken Atlar konuşmaz Ve sonunda bir gün içinden dörtnala geçen atların nasıl da uzakta kaldığına şaşar insan İnsan olanın içinden bir söz yükselir bazen hayata bağından bile kuvvetlidir bazen söz durdurulamaz Güzel bir şey görmeyin bundan sonra bilirim bırakmazsınız iliğini kurutmadan

Vazgeçildiğim kadar kötüyüm bir başına bırakıldığım kadar karanlık hırpalandığım kadar öfkeli ve incitildiğim kadar acımasız Suçlu değilim Masum Hiç değilim Bir yanım Hak etmiyorsun diyor güzellikleri bir yanım hayattan alacaklı Saatler devrederken kendini bir sonraya içimde büyümeyi bırakıyor çiçekler Kuşlar susuyor Çocuklar küsüyor Devirdim ayaklarımın altındaki sehpayı tutundum boynumdaki ipe ve inanmazsınız bilirim inanmazsınız çünkü eksiktir inancınız bundan zerre kadar keyif almadım Şimdi köşemden izleyeceğim ardı ardına yıkılan sütunları Dindi fırtına Yüzüme çarpa çarpa durdu o yağmur da Bundan sonrası hüzünlü toprak kokusu ancak Ah biliyorum üzerime üzerime sürdüğünüz atlar hiç yabancı değildi Hiçbiri yabancı değil En yakınımda yelelerini okşadığım da oradaydı en uzağımda henüz alnına dokunmadıklarım da Ama atlar konuşmaz değil mi Ne bir şehir yıkılırken insanın başına ne emek onca güzelliğiyle yok olurken ne iyi niyet kendini çekerken ipe ne de rengârenk bir inanç solmadan kururken Atlar konuşmaz Ve sonunda bir gün içinden dörtnala geçen atların nasıl da uzakta kaldığına şaşar insan İnsan olanın içinden bir söz yükselir bazen hayata bağından bile kuvvetlidir bazen söz durdurulamaz Güzel bir şey görmeyin bundan sonra bilirim bırakmazsınız iliğini kurutmadan