Yeşeren Umutlar — Hanife Cansu Hatırnaz

Yaşam gücümüz bedenlerimizde taşırken olumsuz hayatlarımızda en güç yollardan gitmeyi öğrendik Bazen kendimize yabancılaştık ama başka türlü duyguları çıkaramazdık Enerjimizi topladığımız anda hikâyelerimiz oldu Pratikliğe zaman yoktu bu yüzden çevremize empatimiz gelişti Hayat yedi renk çiçekleri ve dikenleri içinde Sakin ol Kalbinde nefes kesen yükselişler olurken zihninin oyunlarına geldiğini hissettin ve bunu sorun etmedin Hayallerimiz dürüst olmadı kin gibi duygular en başta taçlandırıldı Sonra gözlemlerindeki düşüncelerinde zamansız yolculuğuna başladın Yaşam alanlarımızda hesapladığımız anda umutlar sevgiyle yeşerdi Kendimizi tanımak için vicdan vardı Öylesine dalgınken öylesine nefretler ederken bile çevrene empatin gelişti Sonra güzel bir gemi yaptın kendine yer mekân yoktu hayallerinde Rüzgârlı bayırlarda rüzgârın üflediği hikâyelerin özgürce uçup gittiler savruldular artık her yere Artık ne kördün ne de tutamayacağın yıldızlar yoktu Sen de kendi hikâyelerinde umuda yeşerenlerin peşinde beraber yürür olmuşsun sevgili insan