Yol cu — Fikret Taş

YOL CU Gölgeler zamana aittir yolcu hakikate Bir istasyon Ne başlangıç ne son Sadece bekleyiş Bir ihtiyar rayların yanında durur Bir genç gitmekle kalmak arasında sıkışır Bir çocuk henüz kaybetmediği şeyi anlamaya çalışır Ama bu üçü Aynı insan değildir Ya da belki aynı insanın yaşamadığı hayatlarıdır Zaman kırılır Hatıralar yer değiştirir Ve gerçek en beklenmedik anda ortaya çıkar İnsan tek bir hayat yaşamaz Sadece birini seçer Peki ya seçmedikleri YOL CU bir yolculuğun hikâyesi değil bir insanın kendine ulaşamama hikâyesi Her sayfada bir ihtimal her cümlede bir yüzleşme her durakta başka bir sen var Ve en sonunda tek bir soru kalır Yolcu kim