Yolcu — Durmuş Zengin

Bir parça rahatlamış İçine güven gelmişti Uzun boylu beyaz lar içindeki adam eskisi kadar korkutucu gelmiyordu ona Esaret kurallara bağlı olmaksa insan için evren de bir hapis hanedir Kiminin zincirleri gökyüzüdür İçinde yaşadığımız her âlemin kuralları yok mudur Asla yalnız ve boş bırakılmış deği liz Esaretin en kötüsü içimizdedir Asıl esaret insanın kendi içine hapsolmasıdır Daha doğrusu insanın en büyük hapisha nesi yine kendisidir Yaşadıkça kendi zincirlerini güçlendirir Etrafina ördüğü duvarları kalınlaş rır Çocukluğundaki o saf duygu ve düşünceleri kaybeder Bizi bu dünyaya bağlayan doymak bilmeyen iştahımız gün gelir gardiyanımız olur

Bir parça rahatlamış İçine güven gelmişti Uzun boylu beyaz lar içindeki adam eskisi kadar korkutucu gelmiyordu ona Esaret kurallara bağlı olmaksa insan için evren de bir hapis hanedir Kiminin zincirleri gökyüzüdür İçinde yaşadığımız her âlemin kuralları yok mudur Asla yalnız ve boş bırakılmış deği liz Esaretin en kötüsü içimizdedir Asıl esaret insanın kendi içine hapsolmasıdır Daha doğrusu insanın en büyük hapisha nesi yine kendisidir Yaşadıkça kendi zincirlerini güçlendirir Etrafina ördüğü duvarları kalınlaş rır Çocukluğundaki o saf duygu ve düşünceleri kaybeder Bizi bu dünyaya bağlayan doymak bilmeyen iştahımız gün gelir gardiyanımız olur