Yukarı Deniz — Mehmet Altun

Şiir belagat ın yazınsal fotoğrafıdır Şair bu fotoğrafı çekerken salt sözcüklerden yararlanmaz Aynı zamanda nesne nin kavram ın ve en önemlisi idrak ın detaylarını fotoğraflar Fotoğraf şiire ân ın donması olarak durdurulmuş en küçük zaman dilimi olarak taşınır Bu nedenle şiirsel içerik genişledikçe çağrışım da çoğalır Burada şiirsel yaklaşımın genişleyen çağrışımlarını çoğaltarak yaygınlaştırmak için salt ontolojik olmasa da bir içhuzursuzluk olarak poetik ve folklorik ritimlerin bütün zenginliklerinden yararlanmak gerekir Şair için tarihle ilişki kurmak tam da bu noktada başlar İşte bu farkındalık sürecinde çağrışımların zenginleştirdiği yazınsal dizge metaforlara yaslandıkça şiirselleşir Yazınsal dizgenin şiirselleşmesi eğer ritmin ve idrak ın fotoğrafını çekebiliyorsa artık görüntülerin seslerle buluştuğu bir harmoniden bahsedilebilir İşte şiir tam burada fotoğrafla buluşup sonsuzlaşır Buradaki sorunsal fotoğrafik şiir olarak çözümlenmeye çalışılmıyor Tam tersi bu tanımlamadan özellikle uzak durularak şiirle fotoğrafın ortak bir düzlemde buluşarak şiirin ritm e melodi ye ve imge ye yaslanan temel kıstaslarının görüntülerle zenginleşmesi kastediliyor Böylece görüntülerle beslenmiş bir söyleyiş ortaya konmuş oluyor Şiirin fotoğrafla buluştuğu bu an damarın neşterle buluştuğu an gibidir Tanımsız bir risk ve ulaşılmaz bir haz içerir Baskı Yılı 2008 Dili Türkçe Yayınevi Babil Yayıncılık