Yüreğini Kolla Ölmeden Çürüyorsun Gabriel Garcia Marquez — Kıvanç Kardeşler

Tanrı bir an için paçavradan bebek olduğumu unutup can vererek beni ödüllendirse aklımdan geçen her şeyi dile getiremeyebilirdim ama en azından dile getirdiklerimi ayrıntısıyla aklımdan geçirir ve düşünürdüm Eşyaların maddi yönlerine değil anlamlarına değer verirdim Az uyur çok rüya görür gözümü yumduğum her dakikada 60 saniye boyunca ışığı yitirdiğimi düşünürdüm İnsan aşktan vazgeçerse yaşlanır Başkaları durduğu zaman yürümeye devam ederdim Başkaları uyurken uyanık kalmaya gayret ederdim Başkaları konuşurken dinler çikolatalı dondurmanın tadından zevk almaya bakardım Eğer Tanrı bana birazcık can verse basit giyinir yüzümü güneşe çevirir sadece vücudumu değil ruhumu da tüm çıplaklığıyla açardım Tanrım eğer bir kalbim olsaydı nefretimi buzun üzerine kazır ve güneşin göstermesini beklerdim Gökyüzündeki aya yıldızlar boyunca Van Gogh resimleri çizer Benedetti şiirleri okur ve serenatlar söylerdim Gözyaşlarımla gülleri sular vücuduma batan dikenlerinin acısını hissederek dudak kırmızısı taç yapraklarından öpmek isterdim Tanrım bir yudumluk yaşamım olsaydı Gün geçmesin ki karşılaştığım tüm insanlara onları sevdiğimi söylemeyeyim Tüm kadın ve erkekleri en sevdiğim insanlar oldukları konusunda birer birer ikna ederdim Ve aşk içinde yaşardım Erkeklere yaşlandıkları zaman aşkı bırakmalarının ne kadar yanlış olduğunu anlatırdım Çünkü insan aşkı bırakınca yaşlanr Çocuklara kanat verirdim Ama uçmayı kendi başlarına öğrenmelerine olanak sağlardım Yaşlılara ise ölümün yaşlanma ile değil unutma ile geldiğini öğretirdim Ey insanlar Sizlerden ne kadar da çok şey öğrenmişim Tüm insanların mutluluğun gerçekleri görmekte saklı olduğunu bilmeden dağların zirvesinde yaşamak istediğini öğrendim Yeni doğan küçük bir bebeğin babasının parmağını sıkarken aslında onu kendisine sonsuza dek kelepçeyle mahkûm ettiğini öğrendim Sizlerden çok şey öğrendim Ama bu öğrendiklerim pek işe yaramayacak Çünkü hepsini bir çantaya kilitledim Mutsuz bir şekilde Artık ölebilir miyim

Tanrı bir an için paçavradan bebek olduğumu unutup can vererek beni ödüllendirse aklımdan geçen her şeyi dile getiremeyebilirdim ama en azından dile getirdiklerimi ayrıntısıyla aklımdan geçirir ve düşünürdüm Eşyaların maddi yönlerine değil anlamlarına değer verirdim Az uyur çok rüya görür gözümü yumduğum her dakikada 60 saniye boyunca ışığı yitirdiğimi düşünürdüm İnsan aşktan vazgeçerse yaşlanır Başkaları durduğu zaman yürümeye devam ederdim Başkaları uyurken uyanık kalmaya gayret ederdim Başkaları konuşurken dinler çikolatalı dondurmanın tadından zevk almaya bakardım Eğer Tanrı bana birazcık can verse basit giyinir yüzümü güneşe çevirir sadece vücudumu değil ruhumu da tüm çıplaklığıyla açardım Tanrım eğer bir kalbim olsaydı nefretimi buzun üzerine kazır ve güneşin göstermesini beklerdim Gökyüzündeki aya yıldızlar boyunca Van Gogh resimleri çizer Benedetti şiirleri okur ve serenatlar söylerdim Gözyaşlarımla gülleri sular vücuduma batan dikenlerinin acısını hissederek dudak kırmızısı taç yapraklarından öpmek isterdim Tanrım bir yudumluk yaşamım olsaydı Gün geçmesin ki karşılaştığım tüm insanlara onları sevdiğimi söylemeyeyim Tüm kadın ve erkekleri en sevdiğim insanlar oldukları konusunda birer birer ikna ederdim Ve aşk içinde yaşardım Erkeklere yaşlandıkları zaman aşkı bırakmalarının ne kadar yanlış olduğunu anlatırdım Çünkü insan aşkı bırakınca yaşlanr Çocuklara kanat verirdim Ama uçmayı kendi başlarına öğrenmelerine olanak sağlardım Yaşlılara ise ölümün yaşlanma ile değil unutma ile geldiğini öğretirdim Ey insanlar Sizlerden ne kadar da çok şey öğrenmişim Tüm insanların mutluluğun gerçekleri görmekte saklı olduğunu bilmeden dağların zirvesinde yaşamak istediğini öğrendim Yeni doğan küçük bir bebeğin babasının parmağını sıkarken aslında onu kendisine sonsuza dek kelepçeyle mahkûm ettiğini öğrendim Sizlerden çok şey öğrendim Ama bu öğrendiklerim pek işe yaramayacak Çünkü hepsini bir çantaya kilitledim Mutsuz bir şekilde Artık ölebilir miyim