Yüzümüzdeki Vitrin — İbrahim Halil Kaya

oturup ağlamıştık minarelerin göğe uzanışına ağlamıştık oda sıcaklığında yitirilen duygularımıza ağlamıştık üstünü çiçeklerle örttüğümüz toprağın varlığını değiştiremiyordu hiçbir şey mezarlara ağlamıştık dağlarla gelen dağlarla gidiyordu atlarla gelen atlarla oturup gitmelere ağlamıştık biz hep bizi anlayanlara ağlamıştık kendimiz kere kendimize