Zamanın İzleri — Ayhan Yalçın

Yine de gitmek istiyorum Toprağa dokunup parmak uçlarımda kalacak o küçük nem bana ait olanın ne kadar az bana yüklenenin ne kadar çok olduğunu hatırlatsın istiyorum Rüzgâr yüzümde yürüsün yüzümün başkalarının telaşına ev sahipliği yapan bu şehir maskesinden ibaret olmadığını hatırlayayım Bir deniz kıyısı suyun siyahı ile ışığın beyazı arasında sıkışmış o ince çizgide içimdeki gürültüyü sustursun Belki o zaman bugünün kusurlarını yarına taşımadan geceye bırakmayı öğrenebilirim Güneş yeniden saklanıyor Korna sesleri çoğalıyor Durağa yanaşan başka bir minibüs başka bir yutkunma ile kapısını açıyor Ben bir ağacın gölgesine sığınıp kendimi dinliyor gibi yapıyorum oysa dinlediğim şehrin boğuk kalp atışı Ve anlıyorum Kaçmak önce kendinden çekip gitmektir kendinden gidemeyen en geniş ormanda bile bir durak köşesinde bekler gibi üşür O yüzden olduğum yere çakılıp kalmıyorum artık içimdeki kapıyı yoklayıp yavaşça aralıyorum Yaşamak sabahın darağacında ipi gevşetmeyi öğrenmektir Ve yaşama yeniden tutunmaktır

Yine de gitmek istiyorum Toprağa dokunup parmak uçlarımda kalacak o küçük nem bana ait olanın ne kadar az bana yüklenenin ne kadar çok olduğunu hatırlatsın istiyorum Rüzgâr yüzümde yürüsün yüzümün başkalarının telaşına ev sahipliği yapan bu şehir maskesinden ibaret olmadığını hatırlayayım Bir deniz kıyısı suyun siyahı ile ışığın beyazı arasında sıkışmış o ince çizgide içimdeki gürültüyü sustursun Belki o zaman bugünün kusurlarını yarına taşımadan geceye bırakmayı öğrenebilirim Güneş yeniden saklanıyor Korna sesleri çoğalıyor Durağa yanaşan başka bir minibüs başka bir yutkunma ile kapısını açıyor Ben bir ağacın gölgesine sığınıp kendimi dinliyor gibi yapıyorum oysa dinlediğim şehrin boğuk kalp atışı Ve anlıyorum Kaçmak önce kendinden çekip gitmektir kendinden gidemeyen en geniş ormanda bile bir durak köşesinde bekler gibi üşür O yüzden olduğum yere çakılıp kalmıyorum artık içimdeki kapıyı yoklayıp yavaşça aralıyorum Yaşamak sabahın darağacında ipi gevşetmeyi öğrenmektir Ve yaşama yeniden tutunmaktır

Yine de gitmek istiyorum Toprağa dokunup parmak uçlarımda kalacak o küçük nem bana ait olanın ne kadar az bana yüklenenin ne kadar çok olduğunu hatırlatsın istiyorum Rüzgâr yüzümde yürüsün yüzümün başkalarının telaşına ev sahipliği yapan bu şehir maskesinden ibaret olmadığını hatırlayayım Bir deniz kıyısı suyun siyahı ile ışığın beyazı arasında sıkışmış o ince çizgide içimdeki gürültüyü sustursun Belki o zaman bugünün kusurlarını yarına taşımadan geceye bırakmayı öğrenebilirim Güneş yeniden saklanıyor Korna sesleri çoğalıyor Durağa yanaşan başka bir minibüs başka bir yutkunma ile kapısını açıyor Ben bir ağacın gölgesine sığınıp kendimi dinliyor gibi yapıyorum oysa dinlediğim şehrin boğuk kalp atışı Ve anlıyorum Kaçmak önce kendinden çekip gitmektir kendinden gidemeyen en geniş ormanda bile bir durak köşesinde bekler gibi üşür O yüzden olduğum yere çakılıp kalmıyorum artık içimdeki kapıyı yoklayıp yavaşça aralıyorum Yaşamak sabahın darağacında ipi gevşetmeyi öğrenmektir Ve yaşama yeniden tutunmaktır

Yine de gitmek istiyorum Toprağa dokunup parmak uçlarımda kalacak o küçük nem bana ait olanın ne kadar az bana yüklenenin ne kadar çok olduğunu hatırlatsın istiyorum Rüzgâr yüzümde yürüsün yüzümün başkalarının telaşına ev sahipliği yapan bu şehir maskesinden ibaret olmadığını hatırlayayım Bir deniz kıyısı suyun siyahı ile ışığın beyazı arasında sıkışmış o ince çizgide içimdeki gürültüyü sustursun Belki o zaman bugünün kusurlarını yarına taşımadan geceye bırakmayı öğrenebilirim Güneş yeniden saklanıyor Korna sesleri çoğalıyor Durağa yanaşan başka bir minibüs başka bir yutkunma ile kapısını açıyor Ben bir ağacın gölgesine sığınıp kendimi dinliyor gibi yapıyorum oysa dinlediğim şehrin boğuk kalp atışı Ve anlıyorum Kaçmak önce kendinden çekip gitmektir kendinden gidemeyen en geniş ormanda bile bir durak köşesinde bekler gibi üşür O yüzden olduğum yere çakılıp kalmıyorum artık içimdeki kapıyı yoklayıp yavaşça aralıyorum Yaşamak sabahın darağacında ipi gevşetmeyi öğrenmektir Ve yaşama yeniden tutunmaktır

Yine de gitmek istiyorum Toprağa dokunup parmak uçlarımda kalacak o küçük nem bana ait olanın ne kadar az bana yüklenenin ne kadar çok olduğunu hatırlatsın istiyorum Rüzgâr yüzümde yürüsün yüzümün başkalarının telaşına ev sahipliği yapan bu şehir maskesinden ibaret olmadığını hatırlayayım Bir deniz kıyısı suyun siyahı ile ışığın beyazı arasında sıkışmış o ince çizgide içimdeki gürültüyü sustursun Belki o zaman bugünün kusurlarını yarına taşımadan geceye bırakmayı öğrenebilirim Güneş yeniden saklanıyor Korna sesleri çoğalıyor Durağa yanaşan başka bir minibüs başka bir yutkunma ile kapısını açıyor Ben bir ağacın gölgesine sığınıp kendimi dinliyor gibi yapıyorum oysa dinlediğim şehrin boğuk kalp atışı Ve anlıyorum Kaçmak önce kendinden çekip gitmektir kendinden gidemeyen en geniş ormanda bile bir durak köşesinde bekler gibi üşür O yüzden olduğum yere çakılıp kalmıyorum artık içimdeki kapıyı yoklayıp yavaşça aralıyorum Yaşamak sabahın darağacında ipi gevşetmeyi öğrenmektir Ve yaşama yeniden tutunmaktır